Gemeentedichter 2012/2013: Sanne van Balen

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Wie is Sanne van Balen?


Wie is Sanne van Balen? Ja, dat vraag ik mijzelf ook wel eens af. Ik ben veel vormen van mijzelf. lk ben het meisje met de bloemenfiets, het meisje met het rode haar, het meisje met ook blond haar, het meisje met als lievelingseten abrikozentaart, het meisje dat nooit iets hoort op de fiets omdat ze altijd muziek luistert, het meisje dat piano speelt, het meisje dat gedichten schrijft. Deze vormen zijn uitingen van wat er in mij zit. Maar wat zit er dan in mij? Wie is Sanne van Balen? Vaak vind ik antwoorden op die vraag in de literatuur. lk lees graag, lezen naar ergens hier ver vandaan geeft me licht en laat me wegzweven, maar om even later zachtjes weer te landen in de ongeschreven regels van mijn eigen bestaan. Zo vind ik ook antwoorden in poëzie, in poëzie die ik lees en poëzie die ik zelf schrijf.

 

Schrijven doe ik al lang, op de basisschool begon ik al. lk had een klein schrift met daarin rijmpjes over Hein in de trein in Nieuwegein naast de Albert Heijn. In de brugklas was er een docente Nederlands die af en toe aandacht besteedde aan poëzie. Ze liet ons iets schrijven over stilte. Op de een of andere manier had ik binnen twee of drie minuten mijn eerste echt goede gedicht op papier. Het voelde alsof ik mijn hele leven dat gedicht al had willen schrijven. Mijn docente was enthousiast en moedigde me aan het voor te dragen op de poëzieavond. Doordat zij enthousiast was, raakte ik meer geïnteresseerd in die poëtische kant van mijzelf. lk zie dit gedicht als het officiële beginpunt van mijn carrière als dichteres. Ik bleef schrijven, begon gedichten te verzamelen en te ordenen op leeftijd in een mooie map, maar toch zakte het wat in. In de vierde klas kwam ik diezelfde docente weer tegen in de CKV-Iessen. We schreven weer gedichten. lk begon ook weer meer te schrijven. Toen ik vervolgens een vriendin ontdekte tussen mijn klasgenoten die ook geïnteresseerd was in schrijven, ging het opeens heel hard. De vierde klas was een duidelijk keerpunt. Die vriendin moedigde me aan om net als zij een blog te beginnen. Zij scfhreef met name verhalen en plaatste ze, ik voelde me meer thuis tussen de gedichten. Zo riep ik www.dichtgezicht.nl in het leven. Mijn plan was om elke dag een gedicht daarop te plaatsen, dit is uiteindelijk afgerond op gemiddeld vier gedichten per week. Door mijn blog werd de druk opgevoerd om te blijven schrijven, want de gedichten werden gelezen en je wilt je volgers niet teleurstellen. Oefening baart kunst, want mijn gedichten gingen zich ontwikkelen. Mijn blog bestaat inmiddels twee jaar en ik werk er nog altijd hard voor.


Ik heb mij na de benoeming tot gemeentedichter van Smallingerland afgevraagd waarom ik me nou eigenlijk daarvoor kandidaat had gesteld. Het leek er eerst namelijk op dat ik daar helemaal niet over na had gedacht. Mijn moeder had de oproep voor me uit de krant geknipt, om er over na te denken. Het was mij al meteen duidelijk; hier wilde ik voor gaan. lk wil graag met mijn gedichten een publiek bereiken. Met een blog doe je dat al, maar dan draag je niet voor. Ik gaf me op en plots ging het heel snel. Ik werd uitgenodigd om op 6 juni met vijf andere kandidaten mijn gedichten voor te komen dragen voor de jury. Aan het einde van de avond zouden zij dan de gemeentedichter kiezen en benoemen. De avond bestond uit twee ronden. In de eerste ronde moesten we het gedicht met het thema ' Ontmoet je passie in Smallingerland' voordragen. Ik had gekozen voor mijn gedicht over Iris Kroes, dat leek me actueel en het sloot goed aan bij de passie in Smallingerland. Mijn passie is dichten en de hare zingen, door over haar te schrijven, bundelde ik onze passies. In de tweede ronde kwam het gedicht van je vrije keuze aan bod (beide gedichten staan onderaan). Uiteindelijk werd ik dus voor de komende twee jaar gekozen tot de eerste gemeentedichter van Smallingerland. De bedoeling is dat ik vijf gedichten per jaar schrijf in opdracht van de gemeente. Daarnaast mag ik zelf nog vijf gelegenheden uitkiezen om te voorzien van een gedicht.


Had ik hier nou echt niet over na gedacht? Het antwoord daarop is nee. Ik heb er onbewust wel degelijk over nagedacht, ik heb me laten leiden door mijn intuitie. Laatst keek ik op mijn blog en het deed me wat saai aan. Ja, de gedichten bevatten een beetje hetzelfde soort thema en het leek allemaal nogal op elkaar. Ik wil wat nieuwe invloeden en meer levendigheid aan gaan wenden. Ik denk dat dit met mijn benoeming tot gemeentedichter wel gaat lukken. Zo vind ik antwoorden op vragen die ik aan mijzelf stel. Op de vraag; wie is Sanne van Balen, heb ik geen duidelijk antwoord. Tenminste, niet helder geformuleerd als een soort recept voor een aardappelsalade. Peper, zout mayonaise en aardappelen met was gerookte kip; voila daar is Sanne van Balen. Nee, zo werkt het niet. Maar tussen de regels door bestaat er heus wel een kookboek voor wie ik ben. Dat kookboek is onder andere te vinden op mijn blog. Ga daar lezen, en je vind losse stukjes van mij. Losse stukjes zei ik, ik ben geen puzzel die je zo even met een kopje thee op een rustige avond in elkaar zet.

 

Vanaf het begin bewaard - Iris Kroes

 

In een onverwachtsheid
raakte zij de juiste snaar
in een ontroerdheid
draaide iedereen zich om naar haar
daar zat het meisje met de harp
niemand kende haar,
maar haar stem
kwam als een engel
uit het Fryske doarp.

 

Een herinnering

 

Zij woont in de resten
van haar levens vandaag
wie ze is
en wie ze is geweest
je ziet haar contouren,
maar alles is vaag.

 

Haar haren verdorden
en de glimlach bevroor.

 

Alles kan ontdooien
alleen is het nooit meer
zoals daarvoor.

 

Sanne van Balen: www.dichtgezicht.nl foto: Erna vd Wijk

Copyright © 2017 Boornbergum - Kortehemmen. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software vrijgegeven onder de GNU/GPL Licentie.